
Kamerayı rastgele elde tutmak yerine destek noktalarını ve hareket payını planla. Küçük bir masa çekiminde titreşimin kaynağını bul.
Plan sayısını artırmadan, hikâyeyi taşıyan görüntüleri belirle. Basit bir masa sahnesi için kullanılabilir bir liste oluştur.

Çekim listesine kamera açıları yazarak başlamadan önce sahnenin ne anlattığını söyle. Örneğin bir kişi masasında kaybolan notu bulmaya çalışıyor. Bu cümle hangi görüntülerin gerekli olduğunu değerlendirmek için bir ölçü verir. Sadece güzel göründüğü için pencereyi veya kahveyi çekmek isteyebilirsin; bu planların sahneye ne kattığını ayrıca açıklayabilmelisin. Her görüntünün aynı görevi yapmasına gerek yoktur.
Notu arama sahnesinde masanın dağınıklığı, karakterin belirli bir çekmeceye yönelmesi ve notu fark etmesi farklı bilgilerdir. Bunları sırayla yaz. Her bilgi için mutlaka ayrı bir plan gerekmeyebilir; tek bir kamera konumunda birden fazlası anlaşılabilir. Önce anlatının parçalarını belirlemek, hangi hareketi hangi uzaklıktan göstereceğine daha bilinçli karar vermeni sağlar. Listeyi araçların özelliklerine göre kurma.

Plan adı, kadraj ve eylemin yanına kısa bir amaç sütunu koy. “Masa geniş: arama alanını kurar” veya “el ayrıntısı: yanlış çekmecenin açıldığını gösterir” gibi açıklamalar yeterlidir. Amaç yazamadığın planları yeniden düşün. Aynı bilgiyi tekrar eden iki satır varsa birini silebilirsin. Bu çalışma çekimi gereksizce uzatmadan eksik bilgiyi erken görmene yardımcı olur.
Çekim sırasında bir geçişin çalışmayacağından endişeleniyorsan bağlantı sağlayacak tek bir ek görüntü planla. Genel plan bazen mekân ilişkisini toparlar; bir el ayrıntısı bazen hareketi bağlar. Her sahnede rastgele onlarca ara görüntü çekmek aynı güvenceyi vermez. Kurguda hangi sorunu çözmek istediğini açıkça yaz. Sonra bu bilgiye uygun bir görüntü al; çekim süresini ihtiyaca göre kullan.
Karakter masaya gelsin, çekmeceyi açsın, boş olduğunu görsün, masanın altındaki notu fark etsin ve uzansın. Bu hareketleri en fazla beş planla anlatmayı dene. Her planda kamera yüksekliği, hareketin başlangıcı ve bitişi belli olsun. Gerçek çekimden önce telefonla kaba bir prova kaydet. Sahnenin okunmadığı noktayı bulduğunda listeye yalnızca o eksik için müdahale et.
Bir planın işlevini sette başka bir görüntü karşılıyorsa bunu not et. Kâğıttaki planı tamamlamak uğruna çalışan bir çözümü görmezden gelme. Çekilen, tekrar gereken ve vazgeçilen planları ayrı işaretle. Çekim sonunda listeyi kurgucuya aktarabilecek kadar açık tut. Hangi görüntünün hangi amaçla alındığını bilmek, dosyalar arasında aramayı ve sahnenin eksiklerini değerlendirmeyi kolaylaştırır.