
Yakından kaydedilmiş bir adımı uzaktaki karaktere eklemek tuhaf gelebilir. Sesin konumu ve çevresi üzerine basit karşılaştırmalar yap.
Görüntü listesinin yanına duyulması gereken bilgileri de yaz. Bir sahnenin ses ihtiyaçlarını hazırlık aşamasında görünür kıl.

Bir karakter görünmeyen birini bekliyorsa ayak sesi hikâyenin önemli parçası olabilir. Görüntü listesinde bu ihtiyacı yazmazsan çekim sonunda yalnızca eksik bir ses değil eksik bir anlatı bilgisiyle karşılaşabilirsin. Önce sahneyi okuyup hangi olayların duyularak anlaşıldığını işaretle. Hepsinin görüntüde görünmesi gerekmeyebilir. Sesin gösterdiği alanla kameranın gösterdiği alanı birlikte düşün; birinin diğerini nasıl tamamladığını söyle.
Konuşma, ortam, hareket ve sonradan hazırlanacak destekler farklı kaynaklardan gelebilir. Kısa bir tabloda her sesin nereden alınacağını belirt. “Yerinde kaydedilecek kapı”, “çekim sonunda oda sesi” veya “ayrı kaydedilecek kâğıt” gibi notlar yeterlidir. Henüz ayrıntılı bir ses tasarımına ihtiyacın yok. Amacın çekim gününde unutulabilecek ihtiyaçları görünür kılmaktır. Her sesi daha sonra bir kütüphaneden bulabileceğini varsayma; sahneye özgü bazı sesler önem taşıyabilir.

Kapı sesinin karakter bakmadan önce mi yoksa baktıktan sonra mı duyulacağı merakı değiştirebilir. Hazırlık notunda bu ilişkiyi açıkça yaz. Aynı sesin birkaç farklı zamanlamasıyla deneme yapmak isteyebilirsin. Oyuncunun tepki vereceği bir işaret varsa çekim sırasında nasıl sağlanacağını konuş. Sonradan eklenecek ses, performansta yine de bir karşılık gerektirebilir. Görüntü ve sesin ayrı aşamalarda hazırlanması, birbirinden bağımsız tasarlanacağı anlamına gelmez.
Mekânın dışında trafik, içeride çalışan bir cihaz veya komşu odanın kapısı olabilir. Bunların kayıt üzerindeki etkisini kısa bir keşifle değerlendir. İzin ve güvenli koşullar içinde kontrol edebildiğin kaynakları belirle. Diğerleri için daha uygun bir saat veya farklı bir köşe düşün. Ses planı yalnızca istenen efektlerin listesi değildir; çekimin hangi koşullarda anlaşılır kayıt verebileceğini de içerir. Hazırlıkta fark edilen bir sorun daha sade bir planla çözülebilir.
Bir kişi zarfı bulsun, açsın, içindeki kâğıdı okusun ve kapıya baksın. Bu dört görüntü için duyulacak ana sesleri sırala. Her birinin nereden kaydedileceğini ve izleyiciye ne anlatacağını yaz. Ardından görüntüyü sessizce izle, sonra planladığın seslerle düşün. Hangi bilginin yalnızca sesle geldiğini görebilirsin. Listeyi gereksiz ayrıntılarla doldurmak yerine sahnenin taşıdığı birkaç önemli işareti seç. Küçük bir prova kaydıyla kararlarını sınama şansı yarat.
Listede gerekli görülen her sesin gerçekten alınıp alınmadığını kontrol et. Eksik olanları ekip dağılmadan not et; güvenli ve mümkünse aynı ortamda tamamla. Kurgucuya hangi dosyanın hangi sahneyle eşleştiğini açık biçimde aktar. Bir ihtiyacın plan sırasında değiştiğini de belirt. Ses planı dokunulmaz bir belge değildir; çekimden öğrenilenlerle güncellenen kısa bir çalışma notudur. Kullanıldığında değer taşır, yalnızca hazırlanmış olması yeterli değildir.